Dzwonek odlany jest zapewne w drugiej połowie XIX wieku, z mosiądzu, ma kielichowatą formę i gładki uchwyt przymocowany do czapy za pomocą gwintowanej nakrętki. Cała jego zewnętrzna powierzchnia pokryta jest wypukłym reliefem z dekoracją o motywach neomanierystyczno-neobarokowch, którą tworzą elementy rolwerku, kartusze z popiersiem kobiecym i wiązki owoców, a u dołu, na wieńcu na przemian z dolną częścią kartuszy – przedstawienia owadów z rozpostartymi skrzydłami. Wewnątrz kielicha zawieszone jest mosiężne serce w formie buławki. Dzwonek wyróżnia się wysoką jakością odlewu i jest zabytkiem prezentującym eklektyzm modny wówczas w sztuce.
Dzwonek z bogatą wypukłą dekoracją, 2. połowa XIX wieku, odlewnik nieznany, materiał i technika: mosiądz, odlew, cyzelowanie; wymiary: średnica dolna 6,6 cm, wysokość 12 cm (z uchwytem); kształt kielichowaty, serce w kształcie buławki. Należy do zbiorów Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej Niewielki dzwonek odlany z mosiądzu jest złotawy, pokryty lekką patyną, ma kielichowatą formę i gładki uchwyt w formie buławki. Uchwyt przymocowany jest do odwróconego kielicha za pomocą niewidocznej na zewnątrz nakrętki. Cała zewnętrzna powierzchnia kielicha dzwonka pokryta jest wypukłym reliefem dekorującym płaszcz dzwonka. Dekorację tę tworzą drobne elementy, takie jak tarczki-kartusze z popiersiem kobiecym ułożone na przemian z wiązkami owoców. U dołu, na pierścieniu odsercowym dzwonu znajdują się również wypukłe przedstawienia owadów z rozpostartymi skrzydłami przedstawione na przemian z dolną częścią kartuszy. Wewnątrz kielicha zawieszone jest mosiężne serce w formie buławki. Dzwonek wyróżnia się wysoką jakością odlewu i jest zabytkiem prezentującym eklektyzm modny wówczas w sztuce.